Nga Besnik Gjonbrataj
– Një ditë kujtese, bashkimi, tradite dhe dashurie për vendlindjen –
Më 24 maj 2026, në një ditë të bukur pranvere, në mjedisin historik dhe natyror të Fshatit të Djegur në Kallarat, u zhvillua edicioni i tretë i Piknikut Pranveror, një veprimtari që tashmë po kthehet në një traditë të dashur për kallaratasit, miqtë dhe dashamirësit e Kallaratit.
Që në orët e para të ditës, rruga drejt Fshatit të Djegur mori gjallëri. Bashkëfshatarë nga Kallarati, Vlora, Tirana dhe qytete të tjera, familje të tëra, të rinj, fëmijë, miq e dashamirës, u ngjitën drejt këtij vendi të shenjtë të kujtesës sonë historike, për të kaluar një ditë ndryshe, mes natyrës, historisë, këngës, valles dhe bisedave të ngrohta njerëzore.
Fshati i Djegur, ky vend që ruan në heshtje gjurmët e një historie të dhimbshme, por edhe krenare, u mbush sërish me zëra, me këngë, me buzëqeshje dhe me jetë. Aty ku dikur flasin gurët, rrënojat dhe kujtesa e të parëve, sot u dëgjua zëri i brezave që rikthehen me mall, respekt dhe dashuri për rrënjët e tyre.
Pjesëmarrësit u mblodhën në një atmosferë të lirë, miqësore dhe festive. Nuk ishte thjesht një piknik në natyrë, por një takim shpirtëror me vendlindjen, një rikthim në hapësirat ku historia, tradita dhe kujtesa bashkohen natyrshëm.
Fëmijët, të rinjtë dhe të rriturit u bënë pjesë e një dite që kishte brenda saj gëzim, mall, krenari dhe mirënjohje.
Një hijeshi të veçantë kësaj dite i dhanë veshjet me kostume popullore, sidomos ato të fëmijëve dhe të rinjve. Ngjyrat, qëndisjet dhe bukuria e kostumeve tradicionale sollën para syve trashëgiminë e pasur kulturore të Labërisë dhe të Kallaratit. Ato nuk ishin vetëm veshje festive, por dëshmi e një identiteti që ruhet, përcillet dhe nderohet brez pas brezi.
Gjatë zhvillimit të piknikut nuk munguan këngët labe, vallet, përshëndetjet, bisedat e përzemërta dhe çastet e gëzuara familjare. Kënga, si gjithmonë, zuri vendin e saj të natyrshëm në këtë mjedis. Në Fshatin e Djegur, aty ku mali, guri dhe historia duket sikur dëgjojnë, kënga labe mori një tingëllim të veçantë. Ajo u bë zëri i kujtesës, i krenarisë dhe i bashkimit.
Mikrofoni ishte i lirë për këdo që dëshironte të përshëndeste, të jepte një mesazh, të ndante një kujtim apo të shprehte dashurinë për Kallaratin. Kjo i dha veprimtarisë një frymë të ngrohtë dhe gjithëpërfshirëse, ku secili ndihej pjesë e saj, jo vetëm si pjesëmarrës, por edhe si bashkorganizator shpirtëror i kësaj dite.
Një vend të rëndësishëm gjatë kësaj veprimtarie zuri edhe promovimi i vlerave historike, kulturore dhe turistike të Kallaratit. Pikniku Pranveror në Fshatin e Djegur nuk është vetëm një takim argëtues, por edhe një formë e bukur ndërgjegjësimi për rëndësinë e këtij vendi, për ruajtjen e kujtesës historike dhe për nismën e shpalljes së tij “Qendër Historike”.
Pjesëmarrja e gjerë dhe dashuria që treguan kallaratasit për këtë vend janë një dëshmi e qartë se Fshati i Djegur nuk është thjesht një hapësirë gjeografike. Ai është pjesë e ndërgjegjes sonë të përbashkët, është kujtesë, është amanet, është histori dhe krenari.
Prandaj, çdo veprimtari që zhvillohet aty merr një kuptim më të thellë dhe bëhet një hap më shumë drejt njohjes, mbrojtjes dhe promovimit të vlerave të tij.
Për zhvillimin sa më normal të kësaj dite u morën edhe masa paraprake, veçanërisht për përmirësimin e pjesshëm të rrugës që të çon drejt Fshatit të Djegur, me qëllim lehtësimin dhe sigurinë e lëvizjes së mjeteve. Për këtë, meritojnë falënderim të gjithë ata që kontribuan, institucionet vendore, administratorja e Njësisë Administrative, Bashkia Himarë, Këshilli i Fshatit, Kryesia e Shoqatës “Kallarati”, si dhe djemtë e fshatit që ndihmuan në përgatitjet dhe mbarëvajtjen e veprimtarisë.
Pikniku Pranveror dëshmoi edhe një herë se Kallarati di të bashkohet rreth vlerave të veta. Ai tregoi se, pavarësisht vendbanimit, largësive dhe angazhimeve të përditshme, dashuria për vendlindjen mbetet e gjallë. Në këtë ditë, Fshati i Djegur u kthye në një vatër takimi, ku u bashkuan brezat, u forcuan lidhjet dhe u përcoll mesazhi i bukur: “Ec ngado, por Kallaratin mos e harro.”
Në fund, pjesëmarrësit u larguan me mbresa të bukura, me fotografi, kujtime dhe dëshirën për t’u rikthyer përsëri. Sepse një ditë e tillë nuk mbyllet vetëm me përfundimin e aktivitetit; ajo mbetet në kujtesë, në biseda, në fotografi dhe në zemrat e atyre që ishin të pranishëm.
Pikniku Pranveror në Fshatin e Djegur nuk ishte vetëm një ditë në natyrë. Ishte një ditë e Kallaratit, për Kallaratin dhe me Kallaratin në zemër.