BISEDË ME VËLLANË E VDEKUR

   PetritQejvani

 (familjare)  kushtuar vëllait tim Refat Qejvani 


                                    Vëlla i dashur, shpesh më kap një mall

                                    Që më këput e fjalët s’i nxjerr dot

                                    Kaluan pesë vjet që na ke lënë

                                    E mua më duket sikur ke ikur sot.

 

                                    Pasditeve, kur dikush troket në derë

                                    Në orën që ti trokisje zakonisht,

                                    Më gënjen mendja, çohem menjëherë

                                    Se mos je ti, por ti mungon sërish.

 

                                    E di që nuk ke për të ardhur kurrë

                                    Të vdekurit ecin veç në balada

                                    Ti hero baladash nuk ke qenë

                                    Por njeri me cilësi të larta.

           

                                    Ti ike shpejt, vëlla, nga kjo botë

                                    Të lodhi jeta jonë plot me sherre

                                    I mbylle llogaritë me laps të hollë

                                    Dhe faqebardhë na le pas ne të tjerëve

 

                                    Sa herë vij në varrezë pranë varrit tënd

                                    Kur sytë e mi bien mbi sytë e tu

                                    Një lëmsh më mblidhet në gjoks e nuk më lë

                                    Lotët e mi nisin të rrjedhin çurg.

 

                                    Dhe s’më vjen turp aspak që qaj për ty

                                    (Lotët për gratë janë një gjë e zakonshme)

                                    Por kur një burrë qan me të vërtetë

                                    Loti merr një vlerë të jashtëzakonshme.

 

                                    Dhe dije, një të fshehtë po ta them,

                                    Që askujt nuk ia kam thënë gjer tani,

                                    Kur shpinën të kthej , më duket të tradhtoj

                                    Dhe kthehem i brengosur në shtëpi.

 

                                    Unë e di mirë, ti s’do të rri aty

                                    Se ti e kishe shpirtin borë të bardhë,

                                    Por mua më duket se jam fajtor me ty,

                                    Meqënëse ti nuk je me ne i gjallë

                                    Ti ishe aq i dashur dhe i mirë,

                                    Sa s’më ke dalë në ëndërr asnjëherë.

                                    Më shfaqesh në trotuarin para shkollës

                                    Me Endrin dhe Brisidën shënd e verë.

 

                                    Tani ata në shkollë shkojnë vetë

                                    Dhe vet kthehen kur mbaron mësimi

                                    Veç  e di : hija e shikimit tënd të lehtë

                                    I shoqëron kudo si flladi i prillit.

 

                                    Ata janë rritur, janë bërë fëmijë me mend

                                    Dhe janë të dy nxënës të shkëlqyer.

                                    Kur shkoj e pyes unë në vendin tënd,

                                    E ndjej veten krenar e të shpërblyer.

 

                                    Mos u mërzit vëlla, se kjo është jeta

                                    Të gjallët kanë telashe plot

                                    Atë që vendos fati edhe zoti

                                    Të vdekshmit nuk e ndryshojnë dot.

 

                                    Vëlla i dashur, prehu me shpirt  në qiell.

                                    Pas pak do vij dhe vet për të pushuar…

                                    Të të njoh me ato që ndodhën pasi ike,

                                    Të takoj dhe mëmën dhe babanë e përmalluar…

 

 

                                                            Petrit Qejvani, 2006

Next Post

I DUA TË GJITHA

Hën Maj 28 , 2012
I kam dashur gjithmonë të katër stinët e vitit Dhe pranverën, dhe verën, dhe vjeshtën , dhe dimrin. Kurrë nuk kam thënë më pëlqen vetëm pranvera, Ashtu si nuk kam qeshur përherë. Se e di: duhet të vdesë diçka, që të lindë një tjetër. Se e di, duhet të shuhet […]
PetritQejvani

Mund t'ju duken interesant edhe artikujt