MË NË FUND

 

 

Më në fund, tani që dimri po vjen frikshëm

Dhe pranvera jonë është një akuarel i mbyllur në kornizë

Unë dhe ti u kujtuam të ndezim zjarrin e gjakut tonë

Me shkëndijat e fundit të mbetura ende gjallë

Dhe të krijojmë një pranverë të vonë

Ku njeri-tjetrit t’i falim trëndafila të kuq si gjaku

(Që s’i dhuruam atëhere kur duhej, në stinën e trëdafilave)

Në vend të tëndafilave të gjakut të pasionit të harbuar

Vite  më parë…

Kërkojmë pranverën tani, në pragdimrin tonë solid,

Që të ngrohemi pak…

Është vonë, e di.

Sidoqoftë,

Zjarret e mbuluar me hi,

Ngrohin më gjatë se ata me flakë…



Petrit Qejvani, 2006

 

Next Post

BARDHËSI

Die Pri 19 , 2020
  Një grua  lëkundet në rrugën e pafundme Gruaja mban në buzë Puthjen e hidhur të atij, që e la. Tani ajo është vet e dytë Gjurmët e saj në rrugë Janë dyfish të mëdha. Gruaja nxiton midis kalimtarëve Mbi vetminë e saj rëndon ai që iku (jo që vdiq) […]

Mund t'ju duken interesant edhe artikujt