. VJEN ERA, POEZI

Andi Meçaj

Erdhi era me fytyra të harruara

në pelerinë,

era me çaste të fshehura

xhepave,

era me gungat e fëmijërisë

në kokë,

era me përkëdheljet e gjyshes

në duar,

era që kish vite

që nuk sillte kaq dhurata.

 

Ajo erë që kundërmon aromë limoni

dhe gjellërash,

era

e shtëpisë sime.

2010

Nga Andi Meçaj

Next Post

NJË COPËZ RRUGË DREJT DIELLIT, POEZI

Die Qer 17 , 2012
Ndërsa iknim tek një qiell i njohur, për një tjetër shtëpi, të rigjetur pas 16 vitesh, për një tjetër frymëmarrje, ndoshta më të lirshme, për një tjetër qytet, tashmë më të rritur, me faqet dhe ballin tërë blozë, për një tjetër lloj bisedimi me sendet, lulet e kafshët, me njerëzit […]
Andi Meçaj

Mund t'ju duken interesant edhe artikujt